Amaç: Retinal vaskülitli hastalarımızda tanı, tedavi ve görme keskinliği sonuçlarını değerlendirmek.

Gereç ve Yöntem: 1997-2007 yılları arasında retinal vaskülit tanısı alan 71 hastanın klinik bulguları retrospektif olarak incelendi. Retinal vaskülit tanısı biyomikroskopik muayene ve fundus floresein anjiografisi ile konuldu.

Bulgular: Kırkbir hastaya (%57.7) Behçet hastalığı, 7 hastaya (%9.8) sarkoidoz, 7 hastaya (%9.8) primer retinal vaskülit, 4 hastaya (%5.6) pars planit, 4 hastaya (%5.6) multiple sklerozis, 3 hastaya (%4.2) Eales hastalığı, 2 hastaya (%2.8) oküler toksoplasmozis, 1 hastaya (%1.4) Lyme hastalığı, 1 hastaya (%1.4) idyopatik retinal vaskülit anevrizma nöroretinit (IRVAN) sendromu ve 1 hastaya (%1.4) tüberküloz tanısı kondu. Floresein anjiografisinde 60 hastada optik disk hiperfloresansı (%84.5), 59 hastada diffüz vasküler sızdırma (%83.09), 21 hastada kistoid maküler ödem (%29.5), 12 hastada periferal segmenter vasküler sızdırma (%16.9), 10 hastada (%14.08) periferal retinal iskemi ve 5 hastada (%7.04) maküler iskemi tespit edildi. Onbir hastada (%15.4) okluzif vaskülit saptandı. Altta yatan hastalığa göre uygulanan tedaviler sonucu görme keskinliği 43 hastada (%60.5) arttı, 19 hastada (%26.7) aynı seviyede kaldı ve 9 hastada (%12.6) azaldı.

Sonuç: Retinal vaskülitler primer olarak veya oküler ve sistemik inflamatuar ve infeksiyöz hastalıklarla birlikte ortaya çıkabilir. Multidisipliner tanı ve tedavi yaklaşımlarıyla daha iyi görsel prognoz sağlanabilir.